Alleen en ongewenst kinderloos

Leven zonder kinderen was niet het pad dat ik voor ogen had. Toch vond ik mijn weg om dit leven te omarmen en mijn eigenheid te ontvouwen. Al jong had ik mijn toekomstbeeld duidelijk voor ogen: later zou ik een man ontmoeten, trouwen en kinderen krijgen. Net als mijn moeder een gezin vormen. Voor mij was het zó vanzelfsprekend dat ik er nooit aan getwijfeld heb dat het zo zou gaan.

En dan loopt het leven anders. Steeds stelde ik mijn toekomstbeeld bij. Op mijn dertigste zag ik mezelf getrouwd, met drie kinderen. Naargelang ik ouder werd, werden dat er twee. Uiteindelijk hield ik me vast aan de hoop op in elk geval één keer de ervaring van zwanger zijn, baren, borstvoeding geven. De typische babygeur van mijn kind opsnuiven, de zachte donzige haartjes voelen. Maar stap voor stap moest ik ook dat beeld loslaten.

Noodgedwongen moest ik stilstaan. Jarenlang had ik mijn gevoelens weggedrukt uit angst voor de pijn. Toen ik het verdriet wél toeliet, voelde ik me wegglijden in leegte en eenzaamheid. Er was dubbel verlies: partnerloos én kinderloos. Het besef dat ik al die tijd eigenlijk aan de zijlijn van mijn eigen leven had gestaan, deed pijn. Alsof ik op een reservebankje zat: ik leefde wel, maar het voelde niet als míjn leven. Eigenlijk wilde ik in een ander leven zijn.

Het doorwerken van dit rouwproces werd een ontdekkingsreis. Tekenen, schrijven en therapie gaven me rust en houvast. Tijdens mijn opleiding verdiepte ik me verder in rouw- en verlies begeleiding en schreef er mijn scriptie over. Met de Interactieve Zelf-Resonantie methode (IZR) vond ik eindelijk de bedding die ik zo had gemist. En de mogelijkheid om écht te veranderen en opnieuw zin in mijn leven te ervaren.

IZR is een ervaringsgerichte psychotherapeutische methode waarmee je als het ware in je eigen innerlijke spiegel kijkt. Het doel is dat je de regie krijgt over jezelf en je leven, met mildheid en compassie als sleutels.

Eindelijk leerde ik opnieuw voelen wat ik zolang had weggedrukt. In de veiligheid van groepen ervoer ik hoe helend het is wanneer je verdriet wél gezien wordt. Hoe er ruimte ontstaat als je het niet alleen hoeft te dragen. En dat was misschien wel mijn grootste ontdekking: ik hóefde het niet alleen te doen.

Je bent niet de enige. Als alleenstaande vrouw was ik gewend alles zelf te doen. Ook dit stille, onzichtbare verlies probeerde ik in mijn eentje te dragen. Maar juist in het delen, in (h)erkenning en steun, vond ik ruimte en kracht. Het gevoel: ik ben niet de enige.

Al die stappen hebben mij thuisgebracht in dit leven. Ik voel me geworteld, rustiger, steviger. Niet langer op de reservebank, maar weer terug aan het roer van mijn eigen leven.

Uit die ervaring groeide mijn verlangen om ook anderen zo’n plek te bieden. Dat werd Alleen en ongewenst kinderloos: een ontmoetingsplek voor alleenstaande vrouwen met een onvervulde kinderwens. Een plek waar je niets hoeft uit te leggen, waar verdriet en verlangen mogen bestaan, en waar je steun, begrip en verbondenheid vindt.

Kinderloosheid is zoveel meer dan het gemis van een kind. Het raakt aan je hele identiteit, je toekomstbeeld, je plek in de samenleving. Er zijn geen rituelen, geen kaartjes, nauwelijks woorden voor dit gemis. Het is een stil en onzichtbaar verdriet. Ik weet hoe pijnlijk dat is. Elke dag in een wereld staan die vooral is ingericht op gezinnen en kinderen. Luisteren naar verhalen waar jij geen deel van uitmaakt en ondertussen voel je je nergens bij horen.

Dit verlies mag er zijn. Het hoeft niet kleiner of weggestopt te worden. Het verdriet wil gezien en erkend worden. En als het er mag zijn, komt er ruimte om je leven opnieuw vorm te geven.

Wat mij hielp, was ontdekken dat ik dit niet alleen hoefde te dragen. In de bedding van groepen vond ik (h)erkenning en verbinding. En juist daar ontstond er ruimte om verder te kijken: naar nieuwe betekenis, naar een leven dat weliswaar anders loopt, maar waarin ik me thuis kan voelen.

Ik zie het rouwproces rond ongewenste kinderloosheid als een uitnodiging om je eigen weg als vrouw zonder kinderen te ontdekken en vorm te geven aan jouw eigenheid. Het is mijn passie om je daarbij te ondersteunen en je bewust te laten worden van jouw weg en jouw unieke kwaliteiten als vrouw.

Want dwars door de rouw heen ligt er ook een ander verhaal te wachten. Een verhaal waarin verdriet niet verdwijnt, maar lichter wordt gedragen, samen met anderen. En waar ruimte ontstaat voor zin, perspectief en een leven waarin jij je weer thuis mag voelen.